Gnome-Terminal: ترمینال محیط گنوم که از تب و شفافیت محیط رومیزی با یک واسط پاک و ساده برخوردار است.

Yakuake: یک ترمینال شگفت آور برای محیط KDE که از مزیت بزرگ آن مخفی بودن تا زمانی که با F12 صدا زده شود، می باشد. از یک سبک شبیه به ترمینال Quake 3 یا سایر بازی های FPS برخوردار است. از تنظیمات کنسول شامل افکت های شفاف و آگاه سازی استفاده می کند.

Tilda: این یک ترمینال دیگری است که سبکی شبیه به کنسول های Quake دارد. آن را می توان همتای Yakuateنامید. هنگامی که شما برای اولین بار آن را اجرا می کنید، شما با یک پنجره برای تنظیم آن و انتخاب میانبر سراسری برای نمایش و مخفی سازی آن روبرو خواهید شد.

ROXTerm: این ترمینال یک ترمینال نوشته شده با GTK با یک واسط شبیه به یکی از ترمینال های گنوم می باشد.که پس زمینه ها، افکت های شفافیت محیط رومیزی، پروفایل ها، طرح های رنگی و خیلی چیزهای دیگر را پشتیبانی می کند.

Xterm: یک ترمینال سنتی برای سیستم پنجره X با یک واسط حداقل می باشد. با استفاده از فایل پیکره بندی خود قابل پیکره بندی می باشد.

Eterm: یک ترمینال پیشرو در طراحی شبیه به سبک های روشن می باشد. شما برای اجرای باید از کلمه Eterm با e بزرگ استفاده کنید.

xvt: یک ترمینال پایه که از مقدار حافظه خیلی کم استفاده می کند و شبیه xterm می باشد.

rxvt: مخفف ترمینال توسعه یافته مجازی ما ( our extended virtual terminal )می باشد، که می تواند به عنوان یک جایگزین کوچک تر xterm استفاده گردد.

mrxvt: از تب ها و تصاویر پس زمینه در حالی که حریص حافظه نمی باشد استفاده می کند و وابستگی به کتابخانه های KDE و Gnome ندارد.

rxvt-unicode : از ویژگی های آن می توان به افکت های شفاف اشاره کرد. شامل اسکرول بارها و پشتیبانی از کاراکترهای یونیکد پشتیبانی می کند.

atrem: بعد از ترمینال xvt آمده است. بر پایه xvt می باشد و به حافظه کمتری نسبت به xterm نیاز دارد.

wterm: نمونه ساز ترمینال سبک و ساده دیگری که شامل اسکرول بارها، تصاویر پس زمینه و شفاف می باشد.

منبع:
http://tuxarena.blogspot.com/2008/09/13-terminal-emulators-for-linux.html
ترجمه: احسان شاهرخی

کاربران لینوکس برای ابزارهای اتصال بی سیم گزینه های فراوانی دارند. اما همانگونه که می دانیم توزیعهای لینوکس و سخت افزارهایی که استفاده می شوند هر کدام برنامه های مختلف را برای اتصال به دستگاه های بی سیم استفاده می کنند.
برخی از این ابزارها وابسته به توزیع لینوکس می باشند ولی برخی نیز وابستگی ندارند. بعضی از آنها برای رومیزی های خاصی طراحی شده اند اما بر روی سایر محیطهای رومیزی نیز کار می کنند.
بسیاری از کاربران لینوکس قادر به استفاده از اتصالات بی سیم تنها با یافتن ابزار مناسب می باشند. لذا در این مقاله 10 ابزار برتری که به شما جهت اتصال کامپیوتر لینوکسی خود به دستگاه های بی سیم کمک می کنند ارائه شده است.
اگر احیاناً یکی از این ابزارها به درستی نصب نشد یا اینکه به خوبی کار نمی کرد، ابزار دیگری را می توانید امتحان کنید. سرانجام می توانید اتصال را برقرار کنید.
1. Gnome NetworkManager (مدیر شبکه گنوم)
Gnome NetworkManager روش پیش فرض اتصال در بسیاری از توزیعهای لینوکس است که محیط رومیزی گنوم به صورت پیش فرض در آنها نصب می شود، است و یکی از بهترین ابزارهای طراحی شده برای این این منظور محسوب می شود. این ابزار در پنل گنوم قرار گرفته و خود را با ابزار اتصال بی سیم به سادگی و اطمینان پذیر تطبیق می دهد.
2. Wicd:
Wicd یکی از محبوب ترین ابزار مدیریت شبکه های بی سیم می باشد. این ابزار در بسیاری از توزیعهای لینوکس و محیطهای رومیزی یا مدیر پنجره ها قابل استفاده است.
همانند ابزار Gnome NetworkManager، ابزار Wicd نیز با هر دو شبکه بی سیم و کابلی کار می کند و می تواند به اکثر برنامه های کد شده متصل شود.
Wicd دارای یک لبه در مدیر شبکه گنوم می باشد که امکان افزودن برنامه کد شده را فراهم می سازد. یکی از جنبه های بسیار مفید Wicd این است که به هیچ وابستگی های نرم افزاری برای نصب بر روی محیطهای گرافیکی KDE و Gnome ندارد.
3. Wifi-Wiz:
اگر شما کاربر سیستمهای دبیان هستید مطمئناً با مزایای استفاده از ابزار Wifi-Wiz صرفنظر از محیط رومیزی مواجه شده اید.
این ابزار با توزیعهای لینوکس زنده نیز به خوبی کار می کند. Wifi-Wiz یک برنامه PYGTK می باشد. یکی از ویژگیهای برجسته Wifi-Wiz این است که شامل یک Daemon است که امان اجرای آن را در پس زمینه برای چک کردن وضعیت اتصال شما را فراهم می کند. به گونه ای که اگر اتصال شما قطع شود، به صورت خودکار سایر شبکه های موجود را چک کرده و اتصال را برقرار می کند.
4. YaST2:
اگر شما کاربر توزیع لینوکس SUSE هستید، حتماً با YaST آشنایی کامل دارید. YaST یکی از ابزراهایی است که ابزارهای مدیریتی زوزه را اجرا می کند. به طور حتم، شبکه نیز از این قاعده مستثنی نیست. ابزار شبکه بی سیم YaST2 یکی از آسانترین ابزارهای مورد استفاده است، حتی اگر کاربر تازه کار باشید. البته برای کاربران حرفه ای نیز بسیار خوشحال کننده است اگر بدانند که این ابزار دارای تنظیمات پیشرفته نیز می باشد.
5. Getwifi:
Getwifi یکی از معدود ابزارهای دستوری در این لیست است. این ابزار مجزا، به صورت یک فایل متنی شبکه را پیکربندی می کند. لذا به اولین شبکه بی سیم قابل ارتباط لیست شده در فایل پیکربندی متصل می گردد.
این ویژگی به صورت دستی انجام می شود چرا که شما مجبور به تحمل زحمت زیاد برای انتخاب شبکه نخواهید بود. گفتنی است که برنامه قابل نصبی برای آن وجود نداد. تنها کافی است فایل اجرایی Getwifi را به آدرس /usr/bin منتقل کرده و سپس فایل پیکربندی موجود در /etc/ Getwifi را پیکربندی کنید.
6. Wireless Tools:
Wireless Tools یکی دیگر از ابزارهای دستوری است. این ابزار شامل iwconfig برای دستکاری ارتباطات بی سیم، iwspy برای لیستی از اطلاعات بی سیم و iwconfig برای درستکاری درایورهای بی سیم می باشد.
این ابزار، بهترین وسیله برای استفاده توسط کاربران حرفه ای است.
7. Wireless Assistant:
Wireless Assistant یک ابزار محیط گرافیکی KDE است که به سادگی پردازش اتصال به شبکه بی سیم را فراهم می کند. اگرچه این ابزار یک برنامه KDE است اما همانند مدیر شبکه گنوم یکپارچه نمی باشد. به همین خاطر، شما مجبور به اجرای برنامه زمانی که می خواهید یک اتصال شبکه ایجاد کنید هستید.
8.Wifi Radar:
Wifi Radar یک ابزار بی سیم استثنایی است که بسته هایی برای دبیان، Gentoo، Open SUSE و اوبونتو دارد.
این ابزار یک برنامه پایتون است که امکان کشیدن شبکه های پیکربندی شده را به منظور اهمیت اتصال فراهم می سازد.
یکی از موارد عجیب Wifi Radar این است که نیازمند اجرای آن با استفاده از sudo می باشید حتی اگر این برنامه را بر روی فدورا نصب کنید بدون sudo اجرا نخواهد شد.
9. GTKWifi:
GTKWifi یک اپلت ساده برای گنوم است که در pythonGTK نوشته شده است. این ابزار بسیار شبیه zeroconf است که در ویندوز XP استفاده می شود.
این ابزار، وضعیت شبکه و اتصالات شبکه های موجود را نمایش می دهد و به شما امکان ارتباط با یکی از آنها را فراهم می کند.
10. Wavemon:
Wavemon اطلاعات بسیاری برای کمک و رفع اشکال اتصال بی سیم را در اختیار شما قرار می دهد حتی اگر ابزاری برای اتصال شما به شبکه بی سیم وجود نداشته باشد.
Wavemon امکان مشاهده اطلاعات زمان واقعی را در سطوح سیگنال به خوبی اطلاعات شبکه های کابلی و بی سیم فراهم می کند.
ابزار محبوب شما کدام است؟
آیا تاکنون با یکی از ابزارهای اشاره شده کار کرده اید؟ آیا ابزار جدیدی که در لیست بالا وجود ندارد را می شناسید که به شما برای مدیریت شبکه بی سیم در لینوکس کمک کرده باشد.

منبع: http://resources.zdnet.co.uk/articles/comment/0,1000002985,39714325-2,00.htm
ترجمه و گرد آوری: بهروز عبادی

با این اوصاف، لینوکس مس تواند از اجراشدن برخی برنامه ها برای مصرف اینگونه منابع جلوگیری کند و یا این برنامه ها با دراختیار گرفتن CPU محدود اجرا شوند.

نحوه نصب:

برای نصب و استفاده از این ویژگی در اوبونتو دستور زیر را اجرا کنید:

$ sudo apt-get install cpulimit

برای اجرای آن در دیگر توزیعهای لینوکس، دستور زیر را اجرا کنید:
$ wget http://downloads.sourceforge.net/cpulimit/cpulimit-1.1.tar.gz
$ tar-zxf cpulimit * xxx.tar.gz
$ cd cpulimit-xxx
$ make

نحوه اجرا:

برای اجرای آن، نیازمند دانستن نام برنامه یا شماره شناسایی برنامه، PID هستیم.

مثالهایی برای استفاده:

اگر بخواهیم که فایرفاکس تنها از ۳۰ درصد CPU استفاده کند، دستورات زیر را اجرا می کنیم:
cpulimit firefox-e-l 30

به عبارت دیگر برای محدودیت استفاده از ۴۰ درصد CPU برنامه ای با PID به شماره ۳۶۷۵ می نویسیم:
cpulimit-p 3675-l 40

همچنین می توان مسیر کامل برنامه را نیز همانند زیر وارد کرد:
cpulimit-P / l usr/lib/firefox-3.0.11/firefox-30
Limit the process 'bigloop' by executable name to 40% CPU:
cpulimit --exe bigloop --limit 40
cpulimit --exe /usr/local/bin/bigloop --limit 40
Limit a process by PID to 55% CPU:
cpulimit --pid 2960 --limit 55

Launch a process by command line and limit it to 40% (in development version only!):
cpulimit --limit 40 /etc/rc.d/rc.boinc start

cpulimit -e nombreaplication -l 30 o cpulimit -p PID -l 40

نکته:

در صورتی که ماشین شما یک پردازشگر دارد امکان ایجاد محدودیت استفاده از CPU از ۰ تا ۱۰۰ درصد وجود دارد. این بدان معناست که اگر شما به عنوان مثال آن را بر روی ۵۰ درصد تنظیم نمایید، پردازشها نمی توانند بیش از 500ms از زمان CPU در هر ثانیه را استفاده کنند.

اما اگر ماشین شما ۴ پردازشگر داشته باشد، درصد می تواند از ۰ تا ۴۰۰ تغییر یابد. بنابراین با تنظیم حدودیت بر روی ۲۰۰٪، استفاده بیش از نیمی از قدرت موجود CPU محدود می گردد.

منبع:http://blog.dipinkrishna.info/2009/07/limiting-cpu-usage-of-applications-on.htm

لینوکس به اندازه Dos، ویندوز یا Mac مستعد پذیرش ویروسها نیست. در یونیکس، کنترلهای امنیتی، جزء بخشهای پایه سیستم‌عامل می‌باشند. به عنوان مثال، کاربران نمی‌توانند در هر مکانی از حافظه که می‌خواهند برنامه‌های خود را بنویسند، امکانی که Dos، ویندوز و Mac به آنها می‌دهد.

حال اگر منصفانه قضاوت کنیم، یونیکس نیز ویروسهایی دارد. تنها موردی که نویسنده این مقاله مشاهده نموده، ویروسی به نام “bliss�? است. گزینه‌ای به نام ( “—uninstall-please�? ) دارد که باید با کاربر ریشه این دستور را اجرا نمود. کرمها در دنیای یونیکس شایع‌ترند. اصلی‌ترین نمونه آنها کرم اینترنتی Morris است که از یک حفره‌ی امنیتی در Sendmail بهره‌برداری می‌کند. کرمهای لینوکسی رایج از نگارشهای شکسته شده imapd، Sendmail، WU-FTPD و دیگر daemon-ها بهره‌برداری می‌کنند.ساده‌ترین راه برطرف کردن این مشکل، به روز نگه داشتن daemon-ها و در دسترس قرار ندادن آنها، مگر در شرایط استثنایی، است. به هر حال باز هم تأکید می‌کنیم که نیازی به خرید آنتی ویروس برای لینوکس نیست.
از بین بردن ویروسها/کرمها/تروجانها

از کلیه‌ی داده‌های خود یک نسخه پشتیبان بگیرید؛ سیستم را فرمت کرده و مجددا نصب نمایید. اگر مهاجمی رمز عبور ریشه را داشته باشد، روی این سیستم لینوکسی هر عملی می‌تواند انجام دهد. نرم‌افزارهای غیر قابل اطمینان را در ریشه اجرا نکنید. کمی احتیاط، کرمها، ویروسها، و تروجانهای زیادی را تحت لینوکس بلوکه می‌کند.

یکی از راحتترین روشهای مواجهه با ویروسها استفاده از ابزارهای یکپارچه‌سازی سیستم می‌باشد. با ابزارهایی مثل tripwire، L5 و Gog&Magog به راحتی می‌توانید فایلهایی را که ذخیره/ جایگزین و یا به‌روز شده‌اند، پیدا کنید. همچنین ویروس‌کشهای زیادی برای لینوکس موجود می‌باشند. به هر حال، اصرار بر این است که واقعاً ویروس لینوکسی وجود ندارد.
ویروس‌کش‌های لینوکس

همانطور که در بالا به آن اشاره شد، در لینوکس ویروس خطرناکی وجود ندارد، اما ویروس‌کش‌هایی که وجود دارند، می‌توانند در این زمینه مفید باشند.
· آنتی ویروسSophos
آنتی ویروس Sophos یک ویروس کش تجاری است که تحت ویندوز و پلات‌فرمهای زیادی اجرا می‌شود. این برنامه برای استفاده‌های شخصی رایگان است و برای کاربردهای تجاری نیز بسیار ارزان قیمت می‌باشد. می‌توانید فایل آنرا از http://www.sophos.com/ بگیرید.

· AntiVir
این برنامه نیز یک نرم‌افزار تجاری است که تحت پلات‌فرمهای ویندوزی و لینوکسی اجرا می‌شود. AntiVir را از اینجا دریافت کنید.

· InterScan VirusWall
Trend Micro این محصول خود را به لینوکس اختصاص داده است و آنرا به صورت رایگان در اینجا در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

· آنتی ویروس F-Secure
این نرم‌افزار را از http://www.europe.datafellows.com/products دریافت نمایید.

· AVP
نگارش بتای این نرم‌افزار در اینجا در دسترس قرار دارد.

ترجمه: زهرا احمدی
Email: ahmadi@foss.ir

درسته که همیشه شنیدیم لینوکس ویروس نمی گیره اما اگه دقت کنید می بینید چون بیشتر سرورهای دنیا لینوکس هستند و خیلی وقت ها هک میشن و ویروس می گیرن پس بهتره برای پیشگیری هم شده یه آنتی ویروس نصب کنیم. البته با این حال امنیت لینوکس از ویندوز به مراتب بالاتره.

برای نصب اول فایل deb. آواست رو از لینک زیر دانلود کنید که حجمش ۲۸ مگابایت هست :

لینک دانلود دبیان آنتی ویروس آواست از سایت رسمی آواست

یا اینکه می تونید دستور زیر رو توی ترمینال وارد کنید :

sudo dpkg -i avast4workstation_1.0.6-2_i386.deb

خب بعد از نصب شما نیاز به کلید رجیستر آنتی ویروس دارید که رایگان هست و از لینک زیر می تونید دریافت کنید :

لینک دریافت کلید رجیستر کردن آنتی ویروس آواست

بعد از ثبت اطلاعات ، کلید رجیستر کردن برای شما ایمیل می شود و شما با وارد کردن اون و آپدیت کردن آنتی ویروس از امنیت کامل برخوردار شید.

hamidonline.blogsky.com

ترجمه: امید عالمی

omid.alemi@gmail.com

در زیر دستورالعمل ها و منابعی که برای آغاز به توسعه توسعه مونو در اوبونتو نیاز دارید شرح داده شده.

کامپایل از کد منبع

برای نصب از روی کد منبع به MonoFromSource در ویکی اوبونتو مراجعه کنید.

نصب مونو

برای نصب مونو دستور زیر را در خط فرمان وارد کنید:

bash:~$ sudo apt-get install mono mono-mcs libgtk-cil libgtksourceview-cil libgecko-cil monodevelop monodoc

بسته های بالا محیطی مناسب برای توسعه در مونو را برای شما فراهم می کنند.

لینک ها

• Mono Docs

• The Mono wiki has lots of useful information.

• There's tutorials about developing for gnome using Mono.

• Check out programs developed using Mono.

• Beagle Wiki.

منبع

www.ubuntu.ir

https://help.ubuntu.com/community/MonoDevelopmentHowto

در حال حاظر driver های متن بازی که با اوبونتو میان از برخی از قابلیت‌های کارت‌های گرافیکی Nvidia مانند رابط تلویزیون، شتاب دهنده ۳ بعدی سخت افزاری و VDPAU (پردازش سخت افزاری ویدیو) استفاده نمی‌کنند. اگر مایلید از این قابلیت‌ها استفاده کنید شما نیاز به driver های متن بسته که متعلق به خود Nvidia هست دارید. شما میتونید بصورت دستی یا از طریق مخازن اوبونتو این driver ها را نصب کنید.

نصب از طریق مخازن اوبونتو

با استفاده از Hardware Drivers

برای اوبونتو ۸.۰۴ به بعد راحت ترین راه برای نصب از طریق مخازن اوبونتو استفاده از Hardware Drivers است. از منوی System گزینه Administration رو انتخاب و روی Hardware Drivers کلیک کنید. به شما لیستی با چند گزینه خواهد داد. نسخه Recommended مربوط به کارتهای Nvidia را انتخاب کنید و دکمه Activate را بزنید. بعد از اتمام نصب این فرمان را در ترمینال اجرا کنید:

sudo nvidia-xconfig

و سپس دستگاه خود را دوباره راه‌اندازی کنید. برای تغییر تنظیمات کارت خود از دستور زیر استفاده کنید:

sudo nvidia-settings

بدون استفاده از Hardware Drivers

ابتدا شما از بین چند درایور موجود نسخه متناسب با گرافیک خود را باید بشناسید که در این زمینه سایت سازنده راهنمای خوبی برای شماست . همچنین در مخازن نیز در این صفحه که درایور ها لیست شده اند میتوانید با رفتن به این صفحه هر درایور کارتهای مورد پشتیبانی ان را ببینید

برای مثال درایور گرافیک 5500 FX میشود 173 و برای تمام کارتهای سری 6 به بالای nVidia در خانواده اوبونتو 9.04 میشود 180

پس اینک متناسب کارت خود در ترمینال بزنید :

 sudo apt-get install nvidia-glx-71

و یا

sudo apt-get install nvidia-glx-96

یا

sudo apt-get install nvidia-glx-173

یا

sudo apt-get install nvidia-glx-180

و اما در خانواده اوبونتو 9.10 برای تمام کارتهای سری 6 به بالا و سری GTX میتوانید از درایور 185 استفاده کنید :

sudo apt-get install nvidia-glx-185

و سپس بعد از انتهای نصب برای فعال سازی درایور در ترمینال بزنید

sudo nvidia-xconfig

و ریستارت کنید و حالا گرافیک نصب شده !!!

نصب جدید ترین نسخه با استفاده از مخازن غیر رسمی

برای کارت‌های سری ۶ Nvidia به بالا میتوانید جدیدترین نسخه‌های بتا و معمولی driver های کارت خود را از طریق مخازن غیر رسمی گروه Nvidia VDPAU دریافت کنید: https://launchpad.net/~nvidia-vdpau/+archive/ppa

این مخازن همچنین به mplayer قابلیت استفاده از شتاب دهنده سخت افزاری ویدیو ) video hardware acceleration ) مختص nvidia در لینوکس را میدهد که VDPAU نام دارد. برای استفاده از VDPAU پس از نصب driver های این مخزن در صفحه preferences برنامه mplayer برگه Video را بزنید و بعد از لیست driver ها vdpau را انتخاب کنید. ویدیوهایی کیفیت بالای ۱۰۸۰ و ۷۲۰ که از برخی از codec های خاص استفاده میکنند بوسیله کارت گرافیک پردازش خواهند شد و شما شاهد کاهش قابل توجی در فعالیت CPU خود هنگام پخش ویدیو خواهید بود.

و در خانواده اوبونتو 10.4 برای تمام کارتهای سری 6 به بالا و سری GTX میتوانید از اخرین درایور استفاده کنید :

روش ویژه خانواده اوبونتو 10.04

به دلیل به کارگیری درایور اپن سورس انویدیا در اوبونتو ۱۰.۴ نصب درایور رسمی کمی سختتر شده. اسم درایور اپن سورس nouveau هست که باعث کارکردن پلی‌موث به صورت درست و صحیح می‌شود. مشکل این درایور ضعف در انجام کارهای سه بعدی می‌باشد. پس در صورت تمایل به استفاده از افکت‌های سه بعدی، باید درایور رسمی شرکت انویدیا رو فعال کرد.

برای نصب درایور رسمی کافیست دستور زیر رو وارد کنید.

sudo jockey-text -e xorg:nvidia_current

و سپس بعد از انتهای نصب برای فعال سازی درایور در ترمینال بزنید

sudo nvidia-xconfig

اما ریستارت نکنید فعلا ....

حالا باید درایور اپن سورس انویدیا را بلوکه کنیم :

sudo gedit /etc/modprobe.d/blacklist.conf

خط زیر رو وارد کنید تا کرنل درایور اپن سورس رو بارگزاری نکنه.

blacklist nouveau

وقتی درایور رسمی فعال بشه، متوجه می شید که پلی موث خیلی زشت شده و اصلا اون زیبایی قبل رو نداره! برای حل این مشکل باید دو فایل رو ویرایش کنید.

sudo gedit /etc/default/grub

خط زیر را با برداشتن مربع فعال کنید (خط ۱۸) . رزولوشن را هم متناسب با مانتیور خودتون انتخاب کنید.

#GRUB_GFXMODE=640×480

و در نهایت فایل زیر را باز کنید.

sudo gedit /etc/grub.d/00_header

خط زیر را پیدا کنید.

gfxmode=${GRUB_GFXMODE}

حالا زیرش این خط رو اضافه می‌کنیم.

set gfxpayload=keep

حالا گراب رو آپدیت می کنیم تا تنظیمات جدید رو بخونه.

sudo update-grub

و سپس ریبوت کنید

حالا اگر دوست دارید رزولوشن و یا رفرش ریت مونیتور خود را تغییر دهید در ترمینال بزنید :

sudo nvidia-settings

در رابط باز شده بسادگی میتوانید تنظیمات دلخواهتان را اعمال کنید .

نصب بصورت دستی از سایت nvidia

برای نصب کارت گرافیک با چیپ Nvidia مسلما نیاز به درایور هست، پس به اینجا برید تا درایور مناسب کارت گرافیکتون رو دانلود کنید. ممکن برای دیدن این صفحه به مشگل بر بخورید که در این صورت از ابزارهای لازم برای عبور از محدودیتها بهره ببرید !

در این صفحه با توجه به نوع کارت گرافیک اطلاعات لازم رو وارد می کنیم . مثلا اگر مدل NVIDIA GeForce 8600 GT دارید . باید گزینه اولی را روی GeForce و دومی را GeForce 8 Series انتخاب کنیم و در قسمت بعدی با توجه به نوع سیستم عامل درایور رو انتخاب کنیم . مثلا اگر لینوکس ۶۴ بیتی دارید باید درایور ۶۴ بیتی رو انتخاب کنید ! . بعد از انتخاب گزینه ها و زدن گزینه search سایت درایور مربوطه را پیدا میکند بعد از دانلود درایور باید اون رو نصب کنیم . در این راهنما فرض بر آن هست که درایور در قسمت دسکتاپ قرار دارد .

حالا مراحل زیر رو طی می کنیم :

مرحله ی اول

قبل از نصب درایور , از طریق برنامه ی Synaptic (در اوبونتو) یا kpackagekit (در کوبونتو) نام nvidia را جستجو کنید و تمام بسته های نصب شده ی مرتبط با درایور nvidia پاک کنید.

sudo apt-get --purge remove nvidia-*

بسته ی nvidia-settings و libc6-dev را با این دستور نصب کنید:

sudo apt-get install nvidia-settings libc6-dev

مرحله ی دوم

در این مرحله نیاز داریم که محیط ایکس رو خاموش کنیم . محیط ایکس در واقع یک رابط بین شل یا خط فرمان یا همون پوسته ی سیستم عامل لینوکس و رابط گرافیک ما که مثلا در این گنوم رو مثال می زنم هست

برای این کار ابتدا وارد خط فرمان می شویم .که باید کلید های زیر رو با هم فشار دهیم

Ctrl + Alt + F1

وقتی وارد محیط شل شدیم ابتدا در نام کاربری رو وارد می کنیم و بعد رمز عبور رو وارد می کنیم . توجه کنید که رمز عبور نمایش داده نمی شود

روش ویژه خانواده اوبونتو 10.04

-حالا ترمینال رو باز کنین.فرمان زیر رو وارد کنید:

gksudo gedit /etc/modprobe.d/blacklist.conf

حالا به انتهای اون فایل این خطوط رو اضافه کنین.

blacklist vga16fb
blacklist nouveau
blacklist rivafb
blacklist nvidiafb
blacklist rivatv

با اینکار شما به سیستمتون میگین که اون درایور آزاد رو بارگزاری نکنه. حالا سیستمتون رو ریبوت کنید.

وقتی اوبونتو پیغامی داد مبنی بر اینکه Ubuntu cannot load Nvidia drivers گزینه Exit to terminal (Exit to console) رو انتخاب کنین.

مرحله ی سوم

در این مرحله وارد دسکتاپ می شویم

Yourname@Yourname-desktop:~$ cd Desktop

فرض می کنیم اسم درایور شما A می باشد، در این صورت برای شروع نصب ابتدا محیط ایکس رو خاموش می کنیم:

در اوبونتو ۹.۱۰ (Karmic)

در میز کار گنوم :

sudo service gdm stop

در میز کار کی دی ای :

sudo service kdm stop

در نسخه های قدیمی تر اوبونتو مانند ۹.۰۴ (Juanty)

در میز کار گنوم :

sudo /etc/init.d/gdm stop

در میز کار کی دی ای :

sudo /etc/init.d/kdm stop

بعد درایور را نصب می کنیم . گفتیم فرض بر این هست که اسم درایور شما A می باشد

sudo sh A

اگر در هنگام نصب با پیغام زیر روبرو شدید , No را انتخاب کنید.

No precompiled kernel interface was found to ...

بعد از نصب دستور زیر را اجرا کنید:

sudo nvidia-xconfig

سپس محیط ایکس را فعال می کنیم.

در اوبونتو 9.10 یا 10.04

در میز کار گنوم :

sudo service gdm start

در میز کار کی دی ای :

sudo service kdm start

در نسخه های قدیمی تر اوبونتو مانند ۹.۰۴ (Juanty)

در میز کار گنوم :

sudo /etc/init.d/gdm start

در میز کار کی دی ای :

sudo /etc/init.d/kdm start

www.ubuntu.ir 

در این راهنما چند نکته کلیدی برای سریعتر شدن اجرای Open Office مطرح میشود که قطعا پس از اعمال آنها از این مجموعه دفتری بیشتر لذت خواهید برد

• از مسیر Applications > Office > OpenOffice.org Word Processor کاتب Open Office را باز کنید.

• پس از باز شدن کاتب Open Office به منوی Tools > Options بروید.

• روی گزینه Memory کلیک کنید و این تغییرات را اعمال نمائید.

۱. در قسمت Undo مقدار Number of steps را به 20 یا 30 تغییر دهید.

۲. در قسمت Graphics cache مقدار
Use for OpenOffice.org را به 128 و Memory per object را به 20 تغییر دهید.

۳. در قسمت OpenOffice.org Quickstarter گزینه Enable systray quickstarter را تیک دار نمائید.

• روی گزینه Java کلیک نموده و گزینه Use a Java runtime environment را بدون تیک کنید.

دکمه OK را فشار داده و یک بار کاتب Open Office را باز و بسته نمائید. تغییر سرعت را ملاحظه کنید

www.ubuntu.ir

یکی از ساده‌ترین کارها در سیستم‌عامل گنو/لینوکس و به طور خاص توزیع اوبونتو ایجاد کانکشن برای اتصال به اینترنت ADSL است. اگر نام کاربری و رمز عبور در مودم ADSL شما از قبل تنظیم شده باشد و DHCP در مودم شما فعال باشد، در اوبونتو اصلا نیازی به تنظیمات نیست. وقتی سیستم‌عامل راه‌اندازی می‌شود به طور خودکار کارت شبکه آی‌پی خود را از DHCP دریافت و به اینترنت متصل می‌شود.

اما اگر مودم شما در حالت Bridge قرار داشته باشد،‌ شما باید یک کانکشن برای اتصال به اینترنت بسازید. در این نوشته قدم به قدم طریقهٔ ساخت کانکشن در اوبونتو را توضیح خواهم داد:

۱- از پانل بالا در قسمت راست آیکن شبکه را پیدا کنید. ممکن است آیکن شبکه شما با این یکی فرق داشته باشد.

۲- سپس به سر برگ DSL‌ رفته و بر روی گزینه‌ی Add کلیک کنید.

۳- در مرحله‌ی بعد باید اطلاعات مورد نیاز اتصال را وارد کنید و در نهایت بر روی گزینه‌ی Apply‌ کلیک کنید.

۴- پس از اتمام این مراحل با کلیک بر روی آیکن شبکه و انتخاب اتصالی که ساخته‌اید می‌توانید به اینترنت متصل شوید.

www.moallemi.ir

VPN را می‌توان به زبان ساده به این صورت تعریف کرد: ایجاد یک راه اختصاصی و امن برای ارتباط با یک شبکهٔ دور (مثل محل کار شرکت یا دفتر) از طریق یک شبکه عمومی مثل اینترنت

برای اتصال به VPN ابتدا باید مشخص کنید که از چه نوع VPN ای می‌خواهید استفاده کنید. توجه کنید که ویندوز از PPTP به صورت پیش‌فرض استفاده می‌کند. در این نوشته به صورت قدم به قدم طریقهٔ اتصال به VPN از نوع PPTP را یاد خواهید گرفت:
۱- ابتدا باید بستهٔ VPN از نوع PPTP را نصب کنید. (در اوبونتوی ۱۰.۰۴ این بسته به صورت پیش‌فرض نصب شده است و می‌توانید به مرحله‌ی بعد بروید.) برای نصب این بسته کافی است از منوی Application وارد Ubuntu Software Center شوید.

۲- از پانل بالا در قسمت راست آیکن شبکه را پیدا کنید. بر روی آن کلیک راست کنید و گزینه‌ی Edit Connections را انتخاب کنید. سپس از پنجره‌ی باز شده سربرگ VPN را انتخاب و سپس Add را بزنید.

۳- در صورت نصب دیگر بسته‌های VPN نوع‌های دیگر به غیر از PPTP را می‌توانید انتخاب کنید.

۴- اطلاعات مورد نیاز برای VPN از نوع PPTP را وارد کنید. در آخر Apply را بزنید.

۵- و در آخر با انتخاب اتصال ساخته شده، می‌توانید به VPN متصل شوید.

www.moallemi.ir

کاوشگر: بدون شک اگر از دسته‌ی کاربرانی هستید که با اوبونتو وارد دنیای لینوکس شده‌ اید، در اولین برخورد از نصب نبودن کدک‌های پخش فایل‌های صوتی و تصویری به صورت پیش‌فرض در آن، بسیار آزرده شده‌اید! در این نوشته قصد داریم با معرفی دو روش کدک‌های مورد نیاز را دانلود و نصب کنیم.

روش آسان:
در صورتی که برای پخش یک فایل صوتی و یا تصویری کدک‌های مورد نیاز موجود نباشد، پیغامی به شما نشان داده می‌شود و با تایید مراحل کدک‌های مورد نیاز یه صورت اتوماتیک نصب می‌شود.

بعد از جستجو اگر کدک مورد نظر نیاز پیدا شد، می‌توانید آن را نصب کنید. در صورتی که دوست دارید برای یک بار کدک‌های مورد نیاز را نصب کنید، کافی است دستورات زیر را در ترمینال وارد کنید.

sudo apt-get install gstreamer0.10-plugins-bad gstreamer0.10-plugins-ugly gstreamer0.10-ffmpeg

روشی مطمئن‌تر و کامل‌تر:

با روشی که در بالا گفته شد، ممکن هست باز هم همه‌ی فرمت‌ها قابل پخش نباشند. برای همین به سراغ روشی مطمئن‌تر می‌رویم. بسته‌ای وجود دارد به نام ubuntu-restricted-extras که به نصب آن می‌توانید بسته‌هایی که به صورت پیش‌فرض برای پخش مالتی‌ مدیا بر روی اوبونتو نصب نیستند را یک باره دریافت و نصب کنید. برای دریافت از مسیر System > Administration‌ برنامه‌ی Synaptic Package Manager  را اجرا کنید. سپس همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است به دنبال بسته‌ی ubuntu-restricted-extras در بخش جستجو بگردید و آن را نصب کنید.

برای مشاهده‌ی اطلاعات بیشتر در مورد این بسته می‌توانید به این آدرس مراجعه کنید. همراه با این بسته پلاگین مربوط به flash player و همچنین open-jdk‌ هم نصب می‌شوند که در صورتی که قبلا خود بسته‌های جاوا و یا فلش پلیر را نصب کرده باشید، باز هم مجبور به دریافت آن‌ها هستید.

نرم‌افزارهای پخش مالتی مدیا:

نرم‌افزار Movie Player برای پخش فایل‌های تصویری و صوتی و Rhythmbox برای پخش فایل‌های صوتی به صورت پیش‌فرض بر روی اوبونتو نصب هستند. در صورتی که در سایت http://last.fm دارای حساب کاربری هستید، می‌توانید با وارد کردن اطلاعات کاربری خود در Rhythmbox موسیقی‌هایی را که دوست دارید از طریق این نرم‌افزار به سایت last.fm اعلام کنید.

همچنین برای پخش فایل‌های صوتی و تصویری می‌توانید از نرم‌افزار معروف VLC نیز استفاده کنید. Mplayer و SMPlayer هم دو نرم‌افزار معروف دیگر در این زمینه هستند. این نرم‌افزارها را می‌توانید از طریق Uubuntu Software Center با جستجوی نامشان پیدا کرده و نصب کنید.

پی‌نوشت: در صورتی که به صورت مستقیم به اینترنت دسترسی ندارید یا می‌خواهید عملیات نصب را به صورت آفلاین انجام دهید می‌توانید بسته‌های کدک (در حدود ۱۰۰ مگابایت) و همچنین بسته‌ی نصب VLC را همونطور که حامد در نصب کدک‌های صوتی، تصویری و VLC به صورت آفلاین در اوبونتو توضیح داده از لینک‌های زیر دریافت کرده و نصب کنید.

ubuntu-restricted-extras برای ubuntu 10.04: لینک ۱، لینک ۲، لینک ۳، تورنت

VLC media playerبرای  ubuntu 10.04: لینک ۱، لینک ۲، تورنت

منبع : www.moallemi.ir

یکی از جذابیت‌هایی که لینوکس‌های دسکتاپ چه برای کاربران تازه‌کار و چه برای کاربران حرفه‌ای دارد، بحث جلوه‌های گرافیکی و تصویری آن است. بعد از نصب اوبونتو در صورتی که کارت گرافیک شما شناخته شده باشد، به راحتی می‌توانید این جلوه‌ها را فعال کنید.

فعال‌سازی جلوه‌های گرافیکی و سه‌بعدی:

برای فعال کردن جلوه‌های گرافیکی از مسیر System -> Prefrences گزینه‌ی Appearance را انتخاب کنید. از پنجره‌ی باز شده به بخش Visual Effects بروید. در اینجا بسته به قدرت کارت گرافیک و پردازنده‌ی سیستم خود می‌توانید یکی از حالت‌های Normal و یا Extra زا انتخاب کنید. پس از فعال‌سازی این حالت‌ها ممکن است به دلیل نصب نبودن درایور کارت گرافیکی و یا پشتیبانی نکردن کارت گرافیک شما از جلوه‌های سه‌بعدی با پیغام خطا روبرو شوید.

تنظیمات پیشرفته‌ی جلوه‌های گرافیکی:
بعد از فعال کردن این جلوه‌ها ممکن است باز هم نیاز به دست‌کاری و سفارشی کردن جلوه‌ها برای خود داشته باشید. برای این‌ کار ابتدا بسته‌های زیر را نصب کنید:

sudo apt-get install compiz-fusion-plugins-extra simple-ccsm

سپس دوباره همانظور که در بالا توضیح داده شد به صفحه‌ی تنظیمات Visual Effects بروید. همانظور که مشاهده می‌کنید یک حالت Custom نیز اضافه شده است. با کلیک کردن بر روی آن پنجره‌ی تنظیمات باز می‌شود.

به دلیل اینکه تنظیمات این بخش بسیار زیاد است، در این نوشته فقط به معرفی برخی از قسمت‌ها می‌پردازم:

بخش Effects:
در این بخش شما می‌توانید حالت‌های مختلف سوییچ شدن بین پنجره‌ها را امتحان کنید. از منوی Switcher یک حالت را انتخاب کنید و برای تست آن کلیدهای Alt+Tab از صفحه‌ کلید را فشار دهید تا نتیجه را مشاهده کنید و حالت مورد نظر خود را انتخاب کنید.

بخش Desktop:
اگر دقت کرده باشید، در اوبونتو شما به صورت پیش‌فرض ۴ دسکتاپ دارید که از پنل پایین می‌توانید بین آن‌ها سوییچ کنید. شما در این قسمت می‌توانید تنظیمات دسکتاپ‌ها را به دلخواه خود تغییر دهید. به صورت پیش‌فرض دسکتاپ‌های شما بر روی یک دیوار (Wall) قرار دارند، می‌توانید از بخش Appearance گزینه‌ی Desktop Cube را انتخاب کنید تا دسکتاپ‌های شما بر روی یک کره قرار بگیرند. (اولین تصویر این نوشته)

برای سوییچ کردن بین دسکتاپ‌ها از کلید‌های ترکیبی Ctrl+Alt+Left و یا Ctrl+Alt+Right می‌توانید استفاده کنید. همچنین با نگه داشنن همزمان کلیدهای Ctrl+Alt و کلید چپ موس می‌توانید این کره را به هر سمتی که دوست دارید بچرخانید و با رها کنید به دسکتاپ مورد نظر خود بروید! با کشیدن هر پنجره به کناره‌های دسکتاپ می‌توانید آن را به دسکتاپ‌های دیگر ببرید.

بخش‌های تنظیمات به قدری زیاد هستند و حالت‌های مختلف ایجاد می‌کنند که شما تا مدت‌هامی‌توانید سرگرم تغییر در این جلوه‌ها باشید بی‌آنکه از آن‌ها خسته شوید.

باز هم تنظیمات بیشتر!
اگر این هنوز این جلوه‌ها راضی‌تان نکرده است ناامید نشوید! از منوی System -> Preferences گزینه‌ی CompizConfig Setting Manager را اجرا کنید. در صورتی که این گزینه را در منو نمی‌بینید دستور زیر را در ترمینال اجرا کنید:

sudo apt-get install compizconfig-settings-manager

همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، تنظیمات به صورت کاملا طبقه‌بندی شما در اختیار شما هستند. برای نمونه من گزینه‌ی Paint Fire on The Screen را توضیح می‌دهم:

ابتدا آن را فعال کنید. سپس کلیدهای Shift+Win را نگه داشته و با کلیک کردن و کشیدن موس نقش‌های آتشین ایجاد کنید! برای پاک کردن آن هم می‌توانید از ترکیب Shift+Win+c استفاده کنید. در زیر نمونه‌ای از خروجی این جلوه‌ی گرافیکی را مشاهده می‌کنید:

کلید‌های ترکیبی را از کجا یاد بگیرم؟!
با کلیک کردن بر روی هر یک از این جلوه‌های و تنظیمات راهنمای کلیدهای مورد استفاده برای فعال کردن آن هم توضیح داده شده است. توجه داشته باشید که هر جا از کلید Super نام برده شده است، منظور همان کلید Win بر روی صفحه کلید است.

نصب درایور Nvidia بر روی اوبونتو ۱۰.۰۴:

در صورتی که کارت گرافیک شما از سری کارت‌های Nvidia هست می‌توانید از راهنمایی که در ilinux آماده شده است، برای نصب آن اقدام کنید.

منبع: www.moallemi.ir